மகளின் வீட்டில் நான் கண்ட அதிர்ச்சி – ஒரு அழைப்பில் மாறிய வாழ்க்கை

எச்சரிக்கையில்லாமல் நான் என் மகளின் வீட்டிற்கு சென்றேன்.
அங்கே நான் பார்த்தது…
என் உள்ளத்தை உலுக்கியது.

என் மகள் அனிதா,
குளிரில் நடுங்கியபடி சமையலறையில் நின்று,
ஒரே தொடர்ச்சியாக பாத்திரங்களை கழுவிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஆனால் மேசையின் அருகே,
அவளின் கணவர் விக்ரம்
மற்றும் அவன் தாய் சாவித்ரி
அமைதியாக உட்கார்ந்து,
சூடான அறையில் உணவு சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தனர்.

அந்த நேரத்தில்,
சாவித்ரியின் காலியான தட்டை விக்ரம் பறித்து கொண்டு,
சமையலறையை நோக்கி கத்தினான்—

“பாத்திரம் கழுவுறத நிறுத்து!
இன்னும் சாப்பாடு கொண்டு வா!”

நான் எதுவும் சொல்லவில்லை.

அமைதியாக,
என் கைப்பையை திறந்து,
என் கைபேசியை எடுத்தேன்.

ஒரு அழைப்பு செய்தேன்.

ஐந்து நிமிடங்களில்…
எல்லாம் மாறியது.
மீண்டும் எதுவும் பழையபடி இருக்கவில்லை.

அனிதாவின் வீட்டிற்கு
நான் முன் அறிவிப்பில்லாமல் வந்தேன்.
அது என் பழக்கம் இல்லை.

ஆனால் சில வாரங்களாக,
என் மார்பில் ஒரு பாரம்.
எதோ தவறு நடக்கிறது என்ற உணர்வு.

அது
ஒரு தாயின் உள்ளுணர்வாக இருக்கலாம்.

கதவுச்சட்டை அழுத்தினேன்.
பதில் இல்லை.

“எப்போதாவது தேவையாயிடும்” என்று
அனிதா கொடுத்திருந்த
ஸ்பேர் கீயை பயன்படுத்தினேன்.

உள்ளே நுழைந்தவுடன்
ஒரு குளிர் காற்று என்னை தாக்கியது.
வெளியே அவ்வளவு குளிர் இல்லை.

சமையலறையிலிருந்து
தண்ணீர் ஓடும் சத்தம் இடைவிடாமல் கேட்டது.

மெதுவாக சென்றேன்.

அந்த காட்சியை பார்த்தவுடன்
நான் அசைய முடியாமல் நின்றேன்.

அனிதா,
மிக மெல்லிய ஒரு ஸ்வெட்டர் அணிந்து,
பாத்திரம் மேல் பாத்திரம் கழுவிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளின் கைகள்
தெளிவாக நடுங்கின.

அவளின் முடி சிதறியிருந்தது.
முகம்…
மிகவும் சோர்ந்தது.
உயிரற்றது போல.

மேசையில்,
விக்ரமும் சாவித்ரியும்
சூட்டில், சிரித்துக் கொண்டு
சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தனர்.

அவள் அங்கே இல்லாதது போல.

சாவித்ரி தன் தட்டை ஒதுக்கியதும்,
விக்ரம் எழுந்து,
அவளின் தட்டை பிடித்து கொண்டு கத்தினான்—

“சாப்பாடு கொண்டு வா!”

அனிதா திடுக்கிட்டு,
கைகளை சேலையில் துடைத்து,
மிக மெதுவாக சொன்னாள்—

“சரி.”

அந்த நிமிடம்…
என் உள்ளே ஏதோ ஒன்று உடைந்தது.

இது சோர்வு மட்டும் இல்லை.
இது அவமானம்.
இது பயம்.

அப்போது சாவித்ரி
என்னை பார்த்தாள்.

ஒரு குளிர்ச்சியான புன்னகை.

“ஓ… நீங்க வருவீங்கன்னு தெரியல,”
என்று சொன்னாள்.
எழுந்துகூட நிற்கவில்லை.

நான் பதில் சொல்லவில்லை.

அனிதா மீண்டும் சமையலறைக்கு திரும்பினாள்.
தோள்கள் சாய்ந்திருந்தன.

அப்போது தான்
அவள் கையை உயர்த்தியபோது
ஒரு சிறிய காயத்தை பார்த்தேன்.

யாரும் கவனிக்கவில்லை.
நான் மட்டும்.

அமைதியாக,
போன் பார்க்கிறேன் போல
ஒதுங்கி நின்று,
ஒரு எண்ணை டயல் செய்தேன்.

என் குரல் அமைதியாக இருந்தது.
ஆனால் உள்ளே
எல்லாம் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“உடனே வரணும்,”
என்று சொன்னேன்.
“என் மகளின் வீட்டிற்கு.”

அழைப்பை முடித்தேன்.

விக்ரம் மீண்டும் உட்கார்ந்தான்.
சாவித்ரி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
அனிதா அழுகையை அடக்கிக்கொண்டு
பாத்திரம் கழுவினாள்.

ஐந்து நிமிடங்களில்
கதவுச்சட்டை ஒலித்தது.

அந்த நிமிடம்
எனக்கு தெரிந்தது—

இனி எதுவும் முந்தையபடி இருக்காது.

கதவை திறந்தவுடன்,
விக்ரத்தின் முகம் மாறியது.

வெளியில் நின்றது
எங்கள் குடும்ப நண்பர்
ராகவன்—
குடும்ப வன்முறை வழக்குகளில்
நிபுணரான வழக்கறிஞர்.

அவருக்கு பின்னால்
இரண்டு காவலர்கள்.

“வணக்கம்,”
ராகவன் அமைதியாக சொன்னார்.
“ஒரு கவலைக்கிடமான தகவல் வந்தது.”

சாவித்ரி உடனே எழுந்தாள்.

“இது எல்லாம் தவறான புரிதல்!”
என்று கத்தினாள்.

ஒரு காவலர்
உள்ளே வர அனுமதி கேட்டார்.
விக்ரம் பேசுவதற்கு முன்
நான் தலை ஆட்டினேன்.

அனிதா சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.
காவலர்களை பார்த்ததும்
வெளிர்ந்துவிட்டாள்.

“அம்மா, நீங்கள் நலமா?”
என்று காவலர் கேட்டார்.

அனிதா
விக்ரத்தை பார்த்தாள்.
பிறகு சாவித்ரியை.

ஒரு நொடிக்கு
அவள் மறுத்துவிடுவாள் என்று நினைத்தேன்.

ஆனால்
அவள் கண்களில் கண்ணீர்.

தலை குனிந்து
மிக மெதுவாக சொன்னாள்—

“இல்லை…
நான் நலமில்லை.”

அமைதி கனமாக இறங்கியது.

வீட்டின் குளிர்,
சமையலறையில் ஹீட்டர் இல்லாமை,
காயங்கள்—
எல்லாம் கவனிக்கப்பட்டது.

சாவித்ரி கத்த ஆரம்பித்தாள்—
“அவ ரொம்ப சென்சிடிவ்!”
“பெண்களை இப்படித்தான் வளர்க்கணும்!”

ராகவன் தலையிட்டார்—

“நீங்கள் சொல்வது எல்லாம் பதிவு செய்யப்படுகிறது.”

விக்ரம் தனியாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்.

அனிதா என் அருகில் உட்கார்ந்தாள்.
நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

என் ஷாலை
அவள் தோள்களில் போட்டேன்.

பல மாதங்களுக்கு பிறகு,
அவள் முகத்தில்
சிறிது நிம்மதி தெரிந்தது.

“அம்மா…
இப்படி ஆகணும்னு நான் நினைக்கல,”
என்று சொன்னாள்.

“எனக்குத் தெரியும், கண்ணே,”
நான் சொன்னேன்.
“நீ ஒருபோதும் தனியாக இல்லை.”

அந்த இரவே
விக்ரம் வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று
உத்தரவு வந்தது.

தற்காலிக தடையுத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது.

சாவித்ரி
அதிருப்தியுடன் வெளியேறினாள்.

கதவு மூடியதும்,
வீடு முழுக்க
ஒரு அமைதி.

அனிதா ஆழமாக சுவாசித்தாள்.

“யாரும் நம்ப மாட்டாங்கன்னு நினைச்சேன்,”
என்று சொன்னாள்.

“நான் எப்போதும் உன்னை நம்புவேன்,”
என்று சொன்னேன்.

அடுத்த வாரங்கள் எளிதல்ல.
நீதிமுறை நடவடிக்கைகள்.
கண்ணீர்.
குற்ற உணர்வு.

ஆனால் மெதுவாக,
அனிதா
தன் குரலை மீண்டும் கண்டுபிடித்தாள்.

“இல்லை” என்று
பயம் இல்லாமல் சொல்ல கற்றுக்கொண்டாள்.

மீண்டும் சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

ஒரு நாள்,
யாரிடமும் அனுமதி கேட்காமல்
ஹீட்டரை ஆன் செய்தாள்.

சின்ன விஷயம்.
ஆனால்
அவளுக்கான
மிக பெரிய வெற்றி.

விக்ரம் தொடர்பு கொள்ள முயன்றான்—
மன்னிப்பு, பிறகு மிரட்டல்.

எல்லாம் பதிவு செய்யப்பட்டது.

தடையுத்தரவு நிரந்தரமானது.

சாவித்ரி
எங்கள் வாழ்க்கையிலிருந்து
முழுமையாக மறைந்தாள்.

ஒரு நாள்,
அதே சமையலறையில்
காபி குடித்துக் கொண்டிருந்தபோது,
அனிதா என்னை பார்த்து சொன்னாள்—

“என்னை விட்டுப் போகாததுக்கு நன்றி.”

அந்த வார்த்தைகள்
என் மனதில் பதிந்துவிட்டன.

ஏனெனில்
பல வன்முறைகள்
அன்றாட வாழ்க்கையில்
“இப்படித்தான்” என்று மறைக்கப்படுகின்றன.

இன்று
அனிதா
தன் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டி எழுப்புகிறாள்.

இது ஒரு கனவுக்கதை இல்லை.
நல்ல நாட்களும் இருக்கின்றன.
கெட்ட நாட்களும்.

ஆனால் இப்போது,
அவள்
நேராக நிமிர்ந்து நடக்கிறாள்.

அதுவே
எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது.

இந்த கதையை பகிர்கிறேன்—
ஏனெனில்
யாரோ ஒருவர்
மௌனத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

அல்லது
ஏதோ தவறு நடப்பதை பார்த்தும்
தலையிட தயங்கிக் கொண்டிருக்கலாம்.

நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்—
ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு
எல்லாவற்றையும் மாற்றும்.