முதியோர் இல்லம் என்று நினைத்த அம்மா… மகள் செய்தது வாழ்க்கையை மாற்றியது

“முதியோர் இல்லத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்” என்று நினைத்த அம்மா… உண்மை அவளை கண்ணீரில் மூழ்க வைத்தது

ஜெய்ப்பூரின் குறுகிய தெருக்களில்
மாலை சூரியன் சாய்ந்து விழுந்து,
பழைய ஹவெல்லி சுவர்களை
செம்மஞ்சள் நிறத்தில் பூசியது.

ஒரு பழைய வெள்ளி நிற கார் உள்ளே,
முன் இருக்கையில் கமலா தேவி அம்மா
அமைதியாக வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

83 வயதில்,
ஒருகாலத்தில் கருமை கலந்த செம்மை நிறம் கொண்டிருந்த முடி
இப்போது மென்மையான வெள்ளியாக மாறியிருந்தது.

அவரின் முகத்தில்
வாழ்க்கையின் இழப்புகளையும்,
பாசத்தையும்,
தாங்கும் சக்தியையும்
ஒரே நேரத்தில் சொல்லும் அமைதி இருந்தது.

கார் நகர்ந்தபோது,
அவரின் நினைவுகள் பின்னோக்கி ஓடின—
விளையாடும் குழந்தைகள்,
மாலை பஜனைகள்,
மழை இரவுகளில் ஜன்னலருகே தேநீர் குடித்த தருணங்கள்.

அவருக்கு அருகில்
அவரின் தத்தெடுத்த மகள் சரஸ்வதி
சாலையை கவனித்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்,
ஜெய்ப்பூரிலுள்ள ஒரு அனாதை இல்லத்தில் ஏற்பட்ட தீ விபத்திலிருந்து
ஏழு வயதில் மீட்கப்பட்ட சிறுமி தான் சரஸ்வதி.

கணவரை இழந்த ஒரு வருடத்தில்,
அந்த பயந்த கண்களை பார்த்த கமலா,
தனக்கு மீண்டும் வாழ காரணம் கிடைத்ததாக உணர்ந்தார்.

இப்போது சரஸ்வதி 42 வயது.
ஒரு பள்ளி ஆசிரியர்.
உறுதியான மனம் கொண்டவள்.

“அம்மா, குளிரா இருக்கு?
ஏசி போடவா?”
என்று மென்மையாக கேட்டாள்.

“வேண்டாம் கண்ணே,”
என்று கமலா சொன்னார்.
குரல் சற்று நடுங்கியது.

பின்சீட்டில் இருந்த
சின்ன பையை பார்த்தார்.

அதில்—
பூஜை தாலிச்மான்,
சில சேலைகள்,
பழைய புகைப்படங்கள்,
திருமண மோதிரம்,
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்
தானே எம்பிராய்டரி செய்த சேலை.

அவருக்கு தெரிந்தது—
என்ன நடக்கப் போகிறது என்று.

சில வாரங்களுக்கு முன்,
“சாந்தி நிலையம்” என்ற
முதியோர் இல்லத்தின்
பிரோஷர்கள் மேசையில் இருந்ததை
அவர் பார்த்திருந்தார்.

கடந்த குளிர்காலத்தில் விழுந்தபின்
டாக்டர் சொன்ன வார்த்தைகள்
இன்னும் காதில் ஒலித்தது—

“இனி நீங்கள் தனியாக இருக்கக் கூடாது.”

அந்த நாள் காலை
“சின்ன டிரைவ் போகலாம்” என்று
சரஸ்வதி சொன்னபோதே
அவர் புரிந்து கொண்டார்.

கார் நின்றது.

கமலா ஆழ்ந்த மூச்சு இழுத்தார்.
முதியோர் இல்லத்தின் பெரிய கேட்டை எதிர்பார்த்தார்.

ஆனால் அவர் பார்த்தது—

ஒரு சின்ன வெள்ளை வீடு.
சிவப்பு ஓடு கூரை.
மலர் தோட்டம்.

கதவின் அருகே
ஒரு பலகை—

“அம்மா கமலாவின் வீடு.”

“இது என்ன கண்ணே?”
என்று அவர் குரலற்ற குரலில் கேட்டார்.

சரஸ்வதி
அவரின் கைகளைப் பிடித்தாள்.

“இது உங்க வீடு அம்மா.
உங்களை தனியாக விட முடியாது.
நானும் என் பிள்ளைகளும்
இங்கே உங்களோடு இருப்போம்.”

கமலாவின் கண்ணீர்
தடையில்லாமல் வழிந்தது.

“நீ என்னை விட்டுப் போகிறாய் என்று நினைத்தேன்…”

“ஒருபோதும் இல்லை அம்மா.
நீங்க எனக்கு பாசம் கற்றுக் கொடுத்தீங்க.
இப்போ அது திருப்பி தரும் நேரம்.”

அந்த இரவு,
புதிய வீட்டில்
தேநீர் மணமும் இனிப்புகளும் பரவின.

தோட்ட ஊஞ்சலில் அமர்ந்து
மின்மினிப்பூச்சிகளை பார்த்தபோது,
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
கமலா அம்மாவுக்கு
முதுமை பயமாக தோன்றவில்லை.

ஏனெனில் அவர் உணர்ந்தார்—

குடும்பம் என்பது ரத்த உறவு அல்ல.
உன்னை தேவைப்படும் போது
விட்டு போகாத மனங்களே உண்மையான குடும்பம்.